Januari...

De lente is hier, zeker naar Nederlandse maatstaven, eigenlijk al een paar weken geleden begonnen. We kunnen bijna elke dag bijna aanstootgevend schaars gekleed in de volle zon op het terras zitten.

Februari...

De winter was nogal koud (zeker niet altijd het geval) en stil (dat is wél altijd zo).

Niet erg koud, maar koud genoeg, was het op de pistes van Auron, waar we heerlijk hebben geskied met Didi en Hein – voormalige ‘gasten’ en tegenwoordig goede vrienden!

En al direct na het skiën is de lente hier eigenlijk begonnen.

De mimosa bloeit!

“Spring is nature’s way of saying, ‘Let’s party!’” (Robin Williams)

Maart...!

Daar zijn wij op een zonnige januarizondag heen gereden, en ja, het was de moeite waard! Ook al omdat het bezoek goed te combineren is met een strandwandeling (we zijn maar niet gaan zwemmen, al zagen we een moeder en dochter die dat wél deden…).

Vervolgens bezochten we de Cathédrale de Maguelone, bijgenaamd de ‘Cathédrale des Sables’ (de woestijnkathedraal). Het is een romaans bisschoppelijk paleis uit de elfde eeuw dat heel wat heeft meegemaakt (er kwamen zelfs wel eens pausen schuilen) en dat even curieus als fraai is gelegen tussen de zee en de daar direct achter liggende meren.

We denken er in juni weer heen te gaan, want dan wordt er, als het goed is, het jaarlijkse Festival de Musique à Maguelone’ georganiseerd, met (zeer) oude muziek. Meer daarover op www.musiqueancienneamaguelone.com. Dit voorjaar zal het programma van het festival daarop geplaatst worden.

NB: parachutespringen kan hier ook vlak in de buurt, vraag dat Natasa maar.

Wie ook in de wolken was deze zomer, en wij met haar, was Milanka, de zus van Natasa. Ze is hier drie weken in juli geweest, heeft geweldig geholpen en was heel aangenaam en bescheiden gezelschap.

In de zevende hemel (met elkaar) zijn nog steeds Maria en Hans (Michiels vader), zoals we eind juli hier weer hebben kunnen zien. De foto’s zijn genomen in het restaurantje Le Tracteur, een restaurantje hier niet ver vandaan. Een bescheiden naam, een bescheiden kaart (weinig keus, wat ook in dit geval weer een goed teken blijkt), maar… we kennen in de buurt geen beter adresje!

Een laatste variatie op het in-de-wolkenthema: Franse gasten van ons die op het punt staan een bruiloft te gaan bezoeken. Warm dat het was die dag…!

Ziehier zowel een zwoegende vader (‘Je krijgt pas eten als het af is’) en een van de resultaten: een op maat gemaakte kast onder de trap!

In de loop van mei was het daarna de beurt aan de moeder van Natasa, ‘mama Ana’, en haar man Tom. Een weerzien na lange tijd! Ana en Tom waren zelfs nog nooit in Frankrijk geweest, en konden nu voor het eerst zien wat voor nieuw bestaan we hier letterlijk opnieuw hebben opgebouwd (en wat de Romeinen hier zoal bouwden).

Hoe goed iedereen het naar de zin had, valt gemakkelijk van de foto’s af te lezen….

Een absurde periode van 4 jaar later is het dan toch zover: de woonkamer is (zo’n beetje) klaar. Daar hebben we nog een paar maanden flink voor moeten zweten – niet in de laatste plaats met het leeghalen en elders een plek geven van God weet wat voor spullaria allemaal…

Eentje is alvast heel tevreden: ‘tijger’ Mishko.

Er gaan winters voorbij zonder dat er één dag sneeuw heeft gelegen, maar dat is deze keer duidelijk anders.

(Voor alle duidelijkheid: het rode object is een kunstzinnig uitgevallen stoel.)

David Romero en vriendin, die zelf tijdelijk niet op zijn geliefde Harley kon rijden, maar in zijn kielzog wel twee andere, indrukwekkend gemotoriseerde stellen meenam.

We hadden het ook al eerder over Didi en Hein. Ze zijn in oktober even langsgeweest om bij te komen van een overstroming die ze in huis hebben gehad terwijl ze er niet waren – en vooral om hun 35-jarig huwelijk te vieren (vandaar het herfstboeket).

Een van de geheimen dat het zo klikt: we hebben veel gemeen als stellen die bestaan uit een ‘nuchtere kerel uit het noorden’ (Hein/Michiel) enerzijds, en een warmbloedige ‘furie’ uit de Balkan (Didi – Bulgarije/Natasa – Joegoslavië) anderzijds.

Dat is opnieuw wel weer gebleken.

Eind oktober hadden we Cathy Ward en haar man op bezoek, Amerikanen die al een paar jaar in Brussel wonen en werken, en wat henzelf betreft nooit meer terug hoeven naar de USA.

Onze camera heeft het begeven, Cathy was zo vriendelijk een ‘herftsimpressie’ te maken en op te sturen. Thanks Cathy!

Last but not least: Theo en Jan waren hier (weer). Theo had, als connaisseur, aangeboden een versterker en cd/dvd-speler voor ons te kopen, en die samen met twee ‘oude’ (dat wil zeggen nieuwe, perfecte) boxen van hem beneden in onze lounge room te installeren. Aldus geschiedde!

En nu kunnen we dan eindelijk fatsoenlijk muziek luisteren, bijvoorbeeld de sloot muziek die Theo (en ook Jan) had meegenomen. Van die muziek kenen we ook nog eens bijna niets, dus een horizonverbredende ervaring, dit. Bedankt gasten!!

En foto van de installatie ontbreekt. Maar daar staat een indringende foto van onze atomic kitten Mischko tegenover, door Jan Mephisto Cat genoemd.

Het enige wat hieraan ontbreekt, en helaas niet is toe te voegen, zijn de bijbehorende geuren….

Op dit moment zijn bijvoorbeld de befaamde ‘Nuits Musicales d’Uzes’ aan de gang. Van Bach (de Mis in si-mineur) en baskische liederen tot jazz en bossanova. Zelf gaan we dinsdag 26 juli nog traditionele Corsicaanse muziek beluisteren.

Al in juni geweest is het ‘Uzes Danse Festival’ en nu aan de gang (in Uzes en andere stadjes en dorpen in de buurt) is ‘Autres Rivages’: wereldmuziek.

En als klap op de vuurpijl… hebben we 15 juli La Traviata gezien in het Theatre Antique, het Romeinse amfitheater in Orange, 40 minuten van hier. Hoe mooi dat wel was, is niet uit te leggen: dat begrijp je alleen als je daar zelf bent geweest, tussen 7000 andere toeschouwers, in dat immense theater, waar je dan een – ons onbekende – sopraan hoort schitteren: Patrizia Ciofi. Ah…