Motley crews

We hadden het al eerder over gasten en pluimage. Hier nog een paar voorbeelden.

David Romero en vriendin, die zelf tijdelijk niet op zijn geliefde Harley kon rijden, maar in zijn kielzog wel twee andere, indrukwekkend gemotoriseerde stellen meenam.

We hadden het ook al eerder over Didi en Hein. Ze zijn in oktober even langsgeweest om bij te komen van een overstroming die ze in huis hebben gehad terwijl ze er niet waren – en vooral om hun 35-jarig huwelijk te vieren (vandaar het herfstboeket).

Een van de geheimen dat het zo klikt: we hebben veel gemeen als stellen die bestaan uit een ‘nuchtere kerel uit het noorden’ (Hein/Michiel) enerzijds, en een warmbloedige ‘furie’ uit de Balkan (Didi – Bulgarije/Natasa – Joegoslavië) anderzijds.

Dat is opnieuw wel weer gebleken.

Eind oktober hadden we Cathy Ward en haar man op bezoek, Amerikanen die al een paar jaar in Brussel wonen en werken, en wat henzelf betreft nooit meer terug hoeven naar de USA.

Onze camera heeft het begeven, Cathy was zo vriendelijk een ‘herftsimpressie’ te maken en op te sturen. Thanks Cathy!

Last but not least: Theo en Jan waren hier (weer). Theo had, als connaisseur, aangeboden een versterker en cd/dvd-speler voor ons te kopen, en die samen met twee ‘oude’ (dat wil zeggen nieuwe, perfecte) boxen van hem beneden in onze lounge room te installeren. Aldus geschiedde!

En nu kunnen we dan eindelijk fatsoenlijk muziek luisteren, bijvoorbeeld de sloot muziek die Theo (en ook Jan) had meegenomen. Van die muziek kenen we ook nog eens bijna niets, dus een horizonverbredende ervaring, dit. Bedankt gasten!!

En foto van de installatie ontbreekt. Maar daar staat een indringende foto van onze atomic kitten Mischko tegenover, door Jan Mephisto Cat genoemd.

De smaak van de zomer

Het enige wat hieraan ontbreekt, en helaas niet is toe te voegen, zijn de bijbehorende geuren….

Festivals, een en al festivals

We missen het ruime culturele aanbod van ‘ons’ Amsterdam wel eens, maar het moet gezegd: in de zomermaanden is hier op muzikaal en ander gebied geweldig veel te doen – ook vlak om de hoek, in Uzes. We zitten nu echt middenin het festivalseizoen.

Op dit moment zijn bijvoorbeld de befaamde ‘Nuits Musicales d’Uzes’ aan de gang. Van Bach (de Mis in si-mineur) en baskische liederen tot jazz en bossanova. Zelf gaan we dinsdag 26 juli nog traditionele Corsicaanse muziek beluisteren.

Al in juni geweest is het ‘Uzes Danse Festival’ en nu aan de gang (in Uzes en andere stadjes en dorpen in de buurt) is ‘Autres Rivages’: wereldmuziek.

En als klap op de vuurpijl… hebben we 15 juli La Traviata gezien in het Theatre Antique, het Romeinse amfitheater in Orange, 40 minuten van hier. Hoe mooi dat wel was, is niet uit te leggen: dat begrijp je alleen als je daar zelf bent geweest, tussen 7000 andere toeschouwers, in dat immense theater, waar je dan een – ons onbekende – sopraan hoort schitteren: Patrizia Ciofi. Ah…

In bloei

Behalve een ‘Japanse kamer’ hebben we ook een ‘Chinese roos’: een hibiscus dus, die het mede door de goede zorgen van Natasa zo goed naar de zin heeft, dat hij uitbundiger dan ooit bloeit. Ach, onze tuin, die heeft ons er ten tijde van de verbouwing ‘doorheen gesleept’, het was toen maandenlang de enige toonbare en aangenaam vertoefbare plek van het hele huis…

Pluimage

Je in het hoogseizoen dagelijks in het zweet werken om de gastenkamers, de rest van het huis en de tuin op orde te houden, valt niet altijd mee – vraag het Natasa maar. Gelukkig staan daar veel leuke momenten met bijzondere gasten tegenover. Je ontmoet mensen van zeer diverse pluimage, die je anders nooit had ontmoet.

Neem nou Annelise et Claude Gans: letterlijk een kleurrijk echtpaar, dat gekleed ging in traditionele kledij uit ik weet niet precies welke periode, ik zou zeggen de 19de eeuw. (Daar wil ik de volgende keer graag meer over horen, ze hebben gezegd september terug te komen en dan wat langer te blijven.) De heer Gans verwijlt ook anderszins regelmatig in het verleden, want hij is een schrijver van vooral historische romans, zoals l’Amnésique de la Tour, geïllustreerd door zijn vrouw.

Nogal wat Nederlanders krijgen in Frankrijk een onweerstaanbare drang hoge bergen op te fietsen, middenin de zomer, op het heetst van de dag; bij voorkeur een berg die door de Tour de France een licht mythische uitstraling heeft geregen.

De Mont Ventoux is zo’n berg (bij helder weer goed te zien vanaf hier); Tanja en Sjoerd zijn van die landgenoten. Begin juli waren ze hier en moesten en zouden ze de Mont Ventoux op.

En het is gelukt.

De man rechts is… (nu wordt het wat ingewikkeld): de neef van onze Parijse overburen, wiens ouders (van die neef dus) bij ons logeerden. Hij kwam het huis bekijken waar zijn ouders verbleven, ontmoette Tanje en Sjoerd, hoorde dat ze de Mont Ventoux op wilden, en bood aan ze erheen te rijden en mee te fietsen. Enige minpuntje: hij bleek erg snel op de fiets. Dus wéér geen Hollandse overwinning…

Pas getrouwd!

En dan waren daar Pauline en Aurélien uit Parijs, die op 18 juli hier vlakbij, in Lussan, zijn getrouwd, en onder meer hun huwelijksnacht bij ons, in de Ballets-Russes Kamer hebben doorgebracht. Wel een toepasselijke, overwegend witte kamer. We voelen ons een klein beetje vereerd. Ze waren na een heel geslaagd feest ’s nachts om 5.30 uur pas teruggekomen, maar oogden de volgende ochtend toch al weer aardig fris – en heel gelukkig.

‘Jullie huis is té mooi….’

Erg leuk, zo’n blog, maar het bijhouden valt in tijden van drukte niet altijd mee. En druk is het, we zitten midden in het hoogseizoen. Toch ga ik nu eindelijk wat achterstallig onderhoud uitvoeren. Te beginnen met de ouders van Maria, de vriendin (partner, levensgezellin, hoe zeg je dat) van mijn vader Hans. Maria had haar ouders (83 en 87 jaar!) een vakantie in Frankrijk aangeboden en toerde daarom met hen medio juni door het land.

Maria kennen we natuurlijk goed, haar ouders tot dat moment nog nauwelijks. Nou, daar is verandering in gekomen! Omdat ze toch ‘in de buurt’ waren wilden ze ons huis graag zien en ‘wie weet, een nachtje blijven’. Toen ze hier eenmaal waren, was het aftasten snel gebeurd, het ijs meteen gebroken en raakten ze niet uitgepraat over hoe mooi en gezellig ze het vonden. Als we ooit dankbare gasten hebben gehad, dan waren het mevrouw en mijnheer de Werker, die we al snel An en Arie mochten noemen. Een heel apart compliment kregen we van Arie, die al snel tot de conclusie kwam dat ons huis eigenlijk ‘té mooi’ was. Waarmee hij wilde zeggen dat de vele decoraties van Natasa bij het bezoek van zo veel gasten als je in een seizoen (gelukkig!) krijgt, welhaast gedoemd zijn te beschadigen, te worden ontluisterd…

Het moet gezegd: dit is een van de dingen die tot nu toe (touche bois) gelukkig erg meevallen: in de tweeënhalf seizoen dat we nu draaien, is er opvallend weinig beschadigd en gesneuveld. Terwijl zich daar, dat is waar, genoeg dingen voor lenen. Onze theorie is simpel: de zo verzorgde en delicate inrichting nodigt als het ware uit tot voorzichtigheid en respect, nog net iets meer dan je anders al hebt. En voelen zich vooral, of vrijwel uitsluitend, mensen aangetrokken tot Maison Leopold die dat aanvoelen en kunnen opbrengen.

Terug naar An, Arie en Maria: ze zijn uiteindelijk – geheel onvoorien – vier dagen gebleven, hebben daarin, ondanks de warmte, van alles gezien (Nimes, Avignon, Pont du Gard, de markt in Uzes…), we hebben honderuit gepraat (een specialiteit van Arie, die in zijn lange leven veel heeft gezien en meegemaakt, en daar kleurrijk en met gevoel voor humor over kan vertellen), we zijn uit eten geweest in het sfeervolle restaurantje Le Bec à Vin in hartje Uzes. Bedankt voor jullie aangename gezelschap!

Over complimenten gesproken: Natasa – die altijd verklaart niet oud te worden en dat ook niet te willen – zei over An: ‘Zo wil ik ook nog wel oud worden’. En terecht: 87 jaar en dan zo goed ter been en scherp van geest!

Logeren bij gasten

Afgelopen november hadden we ze als gast, kort, maar krachtig: het klikte bijzonder goed. Zo goed, dat ze ons uitnodigden ook eens bij hun langs te komen. Steeds stuiten we op nieuwe, wonderbaarlijke parallellen tussen de levens en karakters van Natasa en Didi. Zij vertegenwoordigen dan ook twee ‘broedervolken’: resp. de Serviërs en Bulgaren. Ook de even lange als nuchtere Hollanders Michiel en Hein hebben het nodige gemeen, en kunnen bijvoorbeeld nuttige ervaringen uitwisselen over de niet zo eenvoudige vraag, hoe te leven met een vrouw uit de Balkan…!

We zijn vorstelijk onthaald in de villa die hein en Didi hebben laten bouwen in Saint Jean de l’Estérel, vlakbij Cannes. Twee dagen hebben we vooral lekker gegeten en gekletst. En we hebben (opnieuw) de Fondation Maeght bij Saint-Paul, een van onze favoriete musea.

O ja, managers opgelet: Hein is life coach, en begeleidt op individuele basis managers die op een kruispunt in hun leven staan: zowel jongere managers als directeuren/dga’ers die gaan stoppen met werken. Tijdens wandeltochten helpt Hein letterlijk een weg uit te stippelen voor de toekomst. Ik kan er één ding van zeggen: de omgeving, en dus het wandelen, is adembenemend!

Skivakantie de mist in…

Een klein nadeel van een chambres d’hotes is dat je vooral met de vakantie van anderen bezig bent, en de mogelijkheden om zelf op vakantie te gaan wat beperkt zijn. Maar skiën doen we nog steeds elk jaar. Ook dit jaar hebben we, begin maart, een poging gedaan – die letterlijk de mist in is gegaan.

Het skigebied (Trois Valées) is op zich prachtig en onwaarschijnlijk uitgestrekt. Het dorp waar we deze keer een appartement hadden (Val Thorens, op ruim 2000 meter!), tja, dat had nogal veel weg van Lloret de Mar in de sneeuw: veel, vooral Hollandse jeugd, jongens en meiden die in gangs van 4 of 6 optrekken en vooral ’s avonds en ’s nachts van zich laten horen.

Erger was het, dat we maar één dag zon hebben gezien en het de andere 6 dagen heeft gesneeuwd, meestal in combinatie met harde wind en dichte mist. Daarom maar een foto van Natasa van een eerdere, wél zonnige vakantie.

We hebben bijna elke dag geskied, maar echt van harte was het niet. Schrale troost: bij thuiskomst brak al heel snel de lente in volle glorie uit.

Bijzondere gasten!

Alle gasten zijn bijzonder, maar sommige gasten meer dan andere… De afgelopen week hadden we twee van zulke gasten, die we eigenlijk beter logés kunnen noemen, want het waren goed vrienden. Machiel, al 25 jaar een goede vriend van Michiel, kwam 4 dagen logeren met zijn oudste zoon, Tomas. De week daarvoor had hij hetzelfde gedaan met zijn andere zoon, Tijs, maar dan in Hamburg. Dit alles in het kader van laten we zeggen ‘male bonding’ . Voilà Machiel en Tomas:

Al was het dan februari, een maand waarin niet echt veel gebeurt hier, en al woei er een koude wind (die op slag verdween op de dag van hun vertrek), ze hebben het geloven we toch naar de zin gehad: veel gezien (Arles, Avignon, voetbal op tv, etc.), lekker gegeten (Tomas bijna een liter citroenijs in twee dagen) en stevig gewandeld.

Tomas vond sommige foto’s van hemzelf ‘lelijk’, deze hopelijk niet – dat zou toch onterecht zijn…!

Machiel en Tomas, nogmaals bedankt voor jullie aangename gezelschap!

Tigali lives on!

Ons huishouden telt nog een vijfde (schaduw)lid: de kat Tigali. Dit blog zou zonder hem niet compleet zijn, vandaar deze tribute. We woonden amper een paar weken in Frankrijk, toen we hem kregen van iemand die (dat wisten we toen nog niet!) vrij kort daarna onze buurvrouw zou worden – en nog is: Julia Haessig. Tigali (‘tijgertje’) was als jong, half wild katertje bij haar komen aanlopen. Omdat Julia al drie katten had/heeft, besloot ze voor Tigali een ander thuis te zoeken. Wij namen hem dankbaar mee, nog onwetend van het vele dat we tijdens zijn korte leven met hem zouden meemaken.

Om te beginnen dat hij de eerste weken doodongelukkig was opgesloten te zijn bij ons (hij die altijd buiten was geweest), en hij zich zelfs verstopte in een schoorsteen… En dat, toen we hem eindelijk in de tuin durfden laten, hij meteen goede oude bekenden tegenkwam: de katten van Julia, die inmiddels naast ons was komen wonen! En de heel speciale, eigenlijk niet in woorden te vangen verstandhouding die Tigali kreeg met vooral Natasa. Het is waar: zoals ouders vooral hun eigen kinderen heel uitzonderlijk vinden, zo hebben ook kattenliefhebbers vooral oog voor de speciale kwaliteiten van hun katten. En toch – zoals Tigali was er geen een, is er geen een, zal er ook geen een zijn. Zijn blik (kopje iets gebogen, de vrij dicht bij elkaar staande ogen naar boven gericht), zijn ‘praatjes’, zijn eigen wil en grote onafhankelijkheid, zijn ‘wilde’ en toch ook heel aanhankelijke karakter, de manier waarop hij een rol wc-papier kon verslinden…

Hij bleef altijd de hele nacht buiten, om dan om een uur of 6 of 7 terug te komen. Na nog geen anderhalf jaar, op dierendag 2007, bleef hij weg. Wekenlang hebben we gezocht en annonces verspreid, maar nooit hebben we meer een spoor van hem gevonden en we weten dus ook niet wat er gebeurd is. Enige hoop op een wonderbaarlijke terugkeer hebben we niet meer. Ach ja, de kans dat hij nog ergens rondloopt is miniem, maar toch niet helemaal uit te sluiten… Vast staat dat hij nog leeft in ons, en nu ook op dit blog. Hallo Tigali!